آنست كه بدهى آن را پيش از سؤال . 34 ، 15 - و گفت : بسيارى از ادب باشد كه ضايع و مهمل مانده باشد ، به جهت بد نگاه داشتن آن ، و كشندهء ستم و جور باشد به سوى صاحب خود . 34 ، 16 - و گفت : آنچه از كسب‌هاى ستوده در من است اعتقاد دوستى است به اهل دين و اهل مروت . 34 ، 17 - و گفت : عاقل محبت خود را متعلق نمىسازد مگر به اهل وفا . 34 ، 18 - و گفت : به صلاح آر نفس خود را به عقل خود ، و بگردان ادب و عقل خود را به جاى آيينه « 4 » كه ببينى به آن آنچه از كارهاى تو پريشانست . 34 ، 19 - و گفت : به ملايمت و لطافت با دشمن خود سلوك نماى ، اگر چه اعتماد بر قدرت و غلبهء خود داشته باشى ، همچنانكه آفت تهور به نبودن فكر است ، آفت [ 82 - ب ] علم به نبودن حلم و مروت است . 34 ، 20 - و گفت : طلب چيزى كه به آن نرسد « 5 » رنج است و مشقت ، همچنين بيش داشتن جاهل و تعظيم او خوار ساختن عاقل و عيب نمودن اوست . 34 ، 21 - و گفت : همچنانكه ادب و علم از سعادت است ، همچنين حلم و تواضع سبب جمعيت نيكويىها « 6 » ، و يافتن خوبى قدر و منزلت است . 34 ، 22 - و گفت : سعيد كسى است كه به صبر و شكيبائى بيخ شهوت را از دل خود بركنده باشد و كار خود را به حزم و دانائى به تدبير و صلاح آورده باشد « 7 » . 34 ، 23 - و گفت : كسى كه به همه گمان بد داشته باشد ، مكدرست زندگانى او و بسيارست اندوه و مصيبت او .

--> ( 4 ) - نسخه‌ها : به جاى آنچه كه . ( 5 ) - د : نرسيد . ( 6 ) - د : هاست . ( 7 ) - اساس : ندارد .